İREM KESİM

Geleceğin İnşası: Adaleti ve Vicdanı Gençlerin Kalbine Ekebilir miyiz?

16 Mayıs 2026 Cumartesi

Geçtiğimiz haftalarda bu sütunlardan sizlere adaletin bir lüks olmadığını, özellikle toplumun sessizliğe mahkûm edilmek istenen özneleri ''kadınlarımı''  üzerinden anlatmaya çalışmıştım. Kanunların sınırında, kalbin ise tam kıyısında verdiğimiz o büyük mücadeleyi irdelerken; adaletin yalnızca mahkeme salonlarında tecelli eden kuru bir kural olmadığını vurgulamıştım. Adalet, toplumun en küçük biriminden başlayarak inşa edilmesi gereken ortak bir yaşam kültürüdür.

Tam da bu noktada, babam Mehmet Kesim’in geçtiğimiz günlerde kaleme aldığı ve toplumsal yapımızın en hassas noktasına parmak bastığı o anlamlı çağrıyı hatırlıyorum: "Gençlerimiz için sevgi, saygı ve vicdan seferberliği şart."

Bu haykırış, toplumun geleceği adına çok doğru ve zamanında yapılmış bir tespittir.

Zira adaleti mazeretlerin arkasına gizleyen, kadını sosyal hayatta görünmez kılan ya da şiddeti bir güç gösterisi olarak sunan bu çarpık yetişkin dünyası, gökten zembille inmedi. Bugün akran zorbalığıyla, dijital dünyanın tehlikeleriyle ve derin bir sevgisizlikle karşı karşıya kalan gençler; yarının yasa koyucuları, yarının adalet dağıtıcıları, yarının anne babaları ve yöneticileri olacak. Eğer bugün sokaklarda, okullarda ya da internet dünyasının kontrolsüz köşelerinde savrulan o genç ruhların elinden tutup; onları sanata, spora, bilime ve en önemlisi vicdanlı bir düşünce yapısına yönlendiremezsek; yarın onların kuracağı dünyada adaleti aramaya ne hakkımız ne de yüzümüz kalır.

Bizler kadın haklarını savunurken ("Görünmez Kılınan Kadınlar" yazımda da belirttiğim gibi) ve hukukun üstünlüğünü vurgularken, aslında köklü bir zihniyet değişimi talep ediyoruz. Bu büyük dönüşüm ise ancak ve ancak babam Mehmet Kesim'in köşe yazısında bir toplumsal reçete gibi sunduğu o "ortak sorumluluk bilinciyle" başlayabilir. Milli ve manevi değerleri, ahlaki olgunluğu ve toplumsal sorumluluk bilincini henüz büyüme çağında bir yaşam tarzı haline getirememiş bir nesilden; yarın kadına yönelik şiddete karşı güçlü bir duvar olmasını, hakkı yenenin yanında durmasını beklemek gerçekçi olmaz.

Şiddetin kabalıkla, gücün ise zorbalıkla karıştırıldığı bu çağda; adaletsizliğin önüne geçmenin tek yolu, vicdanı gelişmiş nesiller yetiştirmektir. Doğru yönlendirilen, sanatsal ve sportif faaliyetlerle güzel bir vizyon kazanan, sevgi ve sorumluluk ikliminde büyüyen bir genç; ne bir kadına el kaldırır, ne bir canlının hakkını yer, ne de adaletsizliğe göz yumar.

Özetle; adil bir toplum istiyorsak, adalet arayışımızı sadece yasalardan ve cezalardan ibaret göremeyiz. Belirttiğimiz gibi haklı olarakta, bu bir tercih değil, hepimiz için kaçınılmaz bir vicdan görevidir. Gelin, mazeretlerin arkasına sığınmadan, bizi biz yapan insani değerlerimizi korumak adına; sevgi, saygı ve adalet dolu bu seferberliği önce kendi içimizde, sonra da geleceğimiz olan gençlerin bizlerin ruhunda başlatalım.

Tarihe bir not da ben düşüyorum: Vicdanı olmayanın adaleti, adaletj bilinci olmayanın ise geleceği inşa etme şansı yoktur.