İREM KESİM

Kanunların Sınırında, Kalbin Kıyısında: Adalet Bir Lüks mü?

26 Mart 2026 Perşembe

Değerli Okuyucularım.
Bu benim yayınlanan 2.köşe yazım  
İlk köşe yazımın sizler tarafından büyük beğeni ile ilgiyle okunduğunu sizlerden gelen tebrik mesajlarıyla öğrendiğimde mutlu oldum..
Sizlere çok teşekkür ediyorum .
Elimden geldikçe ,fırsat buldukça her hafta köşe yazılarımla sizlerle birlikte olacağım.

Hayat, biz hukuk eğitimi alanların teorik metinlerde okuduğu o keskin ve köşeli kurallara pek benzemiyor. Kanunlar bize haklarımızı açıkça tebliğ eder; ancak hayat, o hakları savunacak dermanımızın olup olmadığını sormaz.
Bir yanda barınma kaygısıyla yorulan bir zihnin ağırlığı, diğer yanda belirsizliğin yarattığı o köklü korku… Sessizce direnen birey ile dış dünyadaki o rasyonel ve maddeci çark arasındaki uçurum, adaletin kimi zaman ne kadar "lüks" bir kavrama dönüştüğünü yüzümüze çarpıyor. Oysa asıl adalet, kanun maddelerinde değil; yanınızdaki sandalyede oturan kişinin sizi nasıl dinlediğinde gizlidir.

Beş Kişinin Ortalaması mı, "Duyulmamanın" Yalnızlığı mı?
Son yılların popüler mottosu malum: "İnsan, en çok vakit geçirdiği beş kişinin ortalamasıdır." Ancak bu denklemde gözden kaçan bir nokta var: Eğer o beş kişi sizi sürekli eksik, haksız veya yalnız hissettiriyorsa; siz bir "toplamın" değil, sistematik bir "çıkarma işleminin" sonucu haline gelirsiniz.
İnsan bazen yalnızca "anlıyorum" diyen bir sese, bazen bir videonun tesadüfen sunduğu o yalın teselliye muhtaç kalabiliyor. Zira en yakınımızdakiler bile çoğu zaman bizi dinlemek için değil, yalnızca cevap sırasının kendilerine gelmesini beklemek için susuyorlar. Sahici bir ilişki, karşı tarafın cümlesini tamamlamak değil; o cümlenin altındaki sızıyı duyabilmektir. Telefon Ekranına değil, gözlerin içine ve kalbin derinliğine odaklanarak kurulan bir bağ, en profesyonel terapiden daha şifalıdır.

Hayatın Niteliği: Derin Bağlar ve Onurlu Bir Yaşam
Zaman geçtikçe idrak ediyoruz ki; yaşam kalitemizi belirleyen unsurlar sahip olduğumuz nesneler değil, kurduğumuz bağların derinliğidir.
Bunu kafamda hep 3 şekilde ayırmışımdır:
• İş: Sadece bir rızık kapısı değil, aynı zamanda onurun temsilidir. İnsanın emeğinin karşılığını alamadığı veya ruhunu eksiltmek zorunda bırakıldığı bir yer, iş yeri değil ancak bir hapishanedir.
• Eş: Hayatın o "gri hastane koridoru" benzetmesindeki gibi; elinizi bir görev bilinciyle değil, nefes alır gibi doğal bir refleksle tutan bir hayat arkadaşı, dünyanın tüm adaletsizliğine karşı en sarsılmaz sığınaktır.
• Arkadaş: Sizi size en saf halinizle hatırlatan, düştüğünüzde "gel beraber kalkalım" diyebilen bir ayna...
Bu değerlerin farkında olmak ve seçimlerimizi bu bilinçle yapmak, hayatın keşmekeşinde ayakta kalmanın tek yoludur diye düşünmekteyim…

Son olarak değinmek istediğim bir konu Rızkın En Güzeli: İyi İnsan
Maddi kaygılar bir şekilde hallolur; kiralar ödenir, faturalar birikir ve nihayetinde kapanır. Ancak "huzur veren insan" rızkı, her zaman kapınızı çalmaz. Doğduğumuz andan itibaren kurulan o saatin akrebi ve yelkovanı amansızca dönmeye devam ediyor. Filmin sonunu hepimiz bilsek de, jeneriğin ne zaman akacağını kestiremiyoruz. Zaman, bu yönüyle en büyük düşmanımız gibi görünse de aslında en dürüst öğretmenimizdir belkide.
Rızkın sadece maddi kazanımlar değil, karşımıza çıkan "iyi niyetli insanlar" olduğuna inananlardanım.
Dilerim ki hayat karşınıza hep kendi niyetiniz gibi insanlar çıkarır. Zira bir hastane odasında umutla iyi bir haber bekleyen kişi ile ev kirası derdine düşmüş birinin kesiştiği noktada tek bir gerçek vardır:
Nefes aldığımız sürece umut bakidir; ancak o umudu yeşertecek bir el, dünyadaki tüm servetlerden daha değerlidir.